BAROK SANAT
17.
yüzyılın başında Avrupa’da yepyeni bir sanat üslubunun doğduğuna tanık olunur.
Bu yeni üslup, Rönesans üslubundan ayrı, hatta ona tümüyle karışt bir sanat
üslubudur. Sanat tarihçileri, yalnız resim, heykel ve mimarlığı değil, öteki
sanat dallarını da kapsayan, temelde Rönesans’tan farklı, yeni bir dünya
görüşüne dayanan bu üsluba “Barok Sanat” adını vermişlerdir. Barok sözcüğü,
Portekizce “Barucca” sözünden gelir. Portekizce’de garip biçimli, eğri-büğrü
incilere verilen bu küçültücü ad, aradan yüzyıl geçtiği halde Rönesans
ilkelerine bağlılıkta direnen tutucu kişilerce konulmuştu. Batı sanatında her
büyük akım, başlangıçta sert tepkilerle karışlaşmış, adlarını da çok kez böyle
aşağılatıcı tanımlardan almıştır.
16.
yüzyılın ikinci yarısına ortaya çıkan Maniyerizm, 250 yıllık Rönesans sanatına
karış uyanan bir tepkinin sonucuydu. Maniyerizm, Rönesans’ın insanı ön plana
alan, sıkı bir geometriye dayanan akılcı tutumuna karış çıkış, katılaşmaya yüz
tutmuş kalıpları yıkmak eylemiydi. Barok sanatın oluşumunda Maniyerist tepkinin
katkıları da yadsınamaz. Rönesans gibi bir Yeniçağ sanatı olan Barok sanatın da
temel amacı görüneni gerçekte olduğu gibi inandırıcı bir biçimde vermekti.
Natüralizm denilen bu tutumda amaç aynıydı, ama Barok sanatçı bu amacına
Rönesans sanatçısından çok ayrı yollardan varmayı başarmıştır.
